Kaleb Van Adelrik:
Certified Assistance Dog
Judi Mullen:
Dit stuk gaat over Judi Mullen en haar ervaring met, en het trainen van, Kaleb van Adelrik voor Johnathan. De informatie komt ook van Judi en ze heeft toestemming gegeven om het op de site te zetten.
Hoe het begon:
Johnathan was een student aan de University of Boone (SC) waar
de man van Judi, Ken, leraar is. Op het moment dat een hersentumor geconstateerd
werd bij Johnathan, en hij daardoor niet meer naar school kon, bleven
vrienden van hem contact houden. Hierdoor werd Ken ook op de hoogte gehouden
van de situatie van Johnathan. Na de operaties, en een tweetal jaren
later, ging Johnathan terug naar school om zijn opleiding af te maken.
Het directe contact met Ken werd weer hersteld en Johnathan vroeg of
hij Ken als referentie kon opgeven op het moment dat hij een aanvraag
ging indienen voor een "service-dog".
Op hetzelfde moment probeerde Ed Miller Judi zover te krijgen dat
ze Schutzhund ging trainen met Kaleb. Deze was vanwege z'n vacht op dat
moment te koop. Daar er al meerdere honden in huize Mullen rond liepen
sloeg Judi het aanbod af.
Vanwege het feit dat Judi altijd over het trainen van service-dogs sprak,
kwam Ken met het voorstel om Kaleb, door Judi, voor Johnathan te trainen.
Het karakter van de hond, de werkwilligheid en de kracht (voor het trekken
van een rolstoel) zouden Kaleb geschikt maken voor het service-dog werk.
Het voorstel werd aan Johnathan voorgelegd en hij besloot de gok te wagen.
Het trainen:
Bij z'n eerste eigenaar, Joe Trotter, had Kaleb al een basis gehoorzaamheid
geleerd. Dit bestond uit "aan de voet volgen" en zitten. Deze oefeningen
kon de hond dus al en van daaruit is Judi verder gegaan. Belangrijk voor
dit soort honden is dat ze sociaal zijn naar mensen, maar zeker ook naar
andere dieren toe. Dit werd ook getraind en de kat van Judi en Kaleb
zijn goede maatjes geworden.
Kaleb heeft op geen enkel moment naar iemand of iets aggressie vertoont,
maar hij was ook niet de hond om zonder tegenstaand in het gareel te
lopen en alles maar aan te nemen en te doen. Een ander nadeel voor de
Judi was het enorme gewicht van de hond en z'n omvang, zonder dat de
hond vet was.
De hond denkt ook dat ie nog altijd een " schoothondje " is
van over de 40Kg. De kracht die de hond kan ontwikkelen bij, bijv. het
trekken van de rolstoel, zal te allen tijden goed gecontroleerd moeten
zijn en blijven. Hier ligt in de toekomst dus ook een taak voor Johnathan
en zijn familie.
De uiteindelijke training en het aanleren van dingen (oprapen van spullen;
aan en uitmaken van het licht) heeft voornamelijk plaats gevonden m.b.v.
de zgn. "clickertraining".
Daar Johnathan beperkt is in het corrigeren, is het belangrijk geweest
dat de hond alles op een speelse manier heet geleerd. Zelf heeft Judi
veel informatie ingewonnen uit boeken en video's.
De boeken die ze las waren geschreven door een gehandicapte man die z'n
eigen " assistance-fogs " trainde. Alle dingen die de hond moet
kennen worden in kleine deeltjes uit elkaar gerafeld en zo tijdens de
training weer opgebouwd. Door deze methode neemt het uiteindelijke aanleren
veel tijd in beslag. De video's die er beschikbaar waren, toonden daadwerkelijk
honden die m.b.v. de clickermethode leerden bijv. het licht aan en uit
doen. Ook leerden ze op die manier dingen oprapen en/of goed vasthouden.
Daar de hond een enorme drang voor eten heeft, werd het makkelijk om
een manier te vinden voor het belonen van goed gedrag........ETEN!
Wat Judi opviel was dat Kaleb graag bij mensen is en heel veel plezier
beleefd in "het goed doen".
Of Kaleb de ideale "service-dog " is weet Judi niet, maar één
ding staat als een paal boven water. Kaleb zal zeker een goede compagnon
zijn.
